Na alle drukte van vandaag met het oplossen van de prijs nog even snel alle mailtjes checken die vandaag binnen zijn gekomen. Daartussen zat ook het mailtje van de Tifosi met daarin de link naar de log met alle uitslagen. Tussendoor had ik wel even gecontroleerd maar de laatste 2 uur niet meer.

En wat zie ik tot mijn verbazig......
Ik heb de hoofdprijs gewonnen van prijsvraag #10



Ik zit hier gewoon in m'n stoel te stuiteren


Dit kon ik wel even gebruiken vandaag.
We moesten vanmiddag tussen prijsvraag 2 en 3 even naar m'n ouderlijk huis.
Mijn ouders zijn 2 weken geleden verhuisd naar een apartement en het oude huis is zo goed als leeg. Wij hadden onze dakkoffer er nog liggen en deze moesten we ophalen omdat 1 juni a.s. de overdracht zal plaatsvinden.

Na de verhuizing was ik er niet meer geweest dus het was wel heel erg vreemd om in een bijna leeg huis te stappen. Het huis waar ik vanaf mijn 5e levensjaar heb gewoond.
Dat was dus een moeilijk moment en ik heb dan ook een paar tranen gelaten.
Nu snap ik m'n vader nog beter hoe moeilijk die lieve man het ermee heeft.

De prijsvragen waren dus een aangename afleiding vandaag.
En deze prijs maakt m'n dag gewoon weer helemaal goed.
Dat wordt heerlijk slapen zometeen.

MARCO EN TIFOSI
NOGMAALS BEDANKT VOOR ALLES.
VOOR ALLE STEUN DIE IK DE AFGELOPEN 2½ JAAR HEB MOGEN ONTVANGEN.
EN VOOR ALLE LIEVE MENSEN DIE IK HEB MOGEN LEREN KENNEN.

Lieve Marco en Tifosi,

Ontzettend bedankt voor deze fantatische puzzeldag.
Petje af voor al het werk wat jullie hebben verzet met het maken van al die puzzels en het verwerken van alle e-mails vandaag.

Had afgelopen nacht weinig geslapen maar het gepuzzel heeft me lekker wakker gehouden.

Nogmaals gefeliciteerd met het 5-jarig bestaan.
Ik zou zeggen op naar het 10-jarig jubileum.


Liefs

Jolanda

Mijn dag met Marco….

Tja….. en dan wordt er gevraagd om even een log te gaan schrijven over wat je zou doen als je een paar uur met Marco door zou mogen brengen. Er zijn een heleboel dingen die ik wel met Marco zou willen doen , maar voor deze gelegenheid zou ik die paar uur graag samen met m’n dochter willen beleven.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Wij hebben een complexe gezinssituatie en de laatste jaren zijn best wel erg heftig af en toe. Ik zou zo graag weer eens lekker intens willen genieten met Loraine en de hele dag een lach op haar gezicht willen zien.

De ontmoeting zou plaats vinden in een klein gezellig cafeetje waar we even met z’n allen rustig kunnen kletsen en genieten van een heerlijke cappucino met uiteraard iets lekkers erbij .

Vervolgens gaan we richting de manege waar Loraine haar leasepaard (het belangrijkste in haar leven) heeft staan.

Ik zou haar willen verrassen met een schitterende fotoshoot door Marco en ook zullen er foto’s van ons tweeën worden gemaakt als herinnering aan een fantastische dag.




De mooie uren gaan we afsluiten bij de pizzeria waar we natuurlijk vragen of Marco gebruik mag maken van de keuken zodat wij vervolgens kunnen genieten van een heerlijk pizza di Marco met als toetje een lekkere tiramisu

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Van zo’n dag kun je alleen maar dromen,
maar ………één keer in de zoveel tijd komen dromen uit.

5 jaar Borsatoweblog

Marco en lieve mensen van de Tifosi,
gefeliiciteerd met het 5 jarig bestaan van de borsatoweblog.

Ruim 2½  jaar ( 27 oktober 2009 om precies te zijn) schreef ik mijn eerste log.
Dat was in een hele moeilijke periode in mijn leven.
Ik was al een hele tijd een stille fan van Marco en sinds mei 2008 lid van de fanclub.
Op een gegeven moment las ik over de weblog en heb toen de stoute schoenen aangetrokken en er een aangemaakt.

Tot op heden heb ik er nog geen moment spijt van gehad.
Het is een heerlijke plek om van je af te schrijven, om leuke maar ook minder leuke dingen uit het leven met elkaar te delen en om veel lieve mensen te leren kennen.

Sommige collega-fans heb ik al een paar keer live kunnen ontmoeten bij een leuk uitje of een concert. En met sommige fans heb ik contact via de weblog, Twitter of Facebook.

Ik hoop nog heel lang van de muziek van Marco te mogen genieten en ook van de gezelligheid hier op de logjes. Ik ben geen heel actieve logger maar probeer wel regelmatig een logje online te zetten.

Ik wens alle collega-loggers een hele fijne #BW5jr zondag.

En Marco en de Tifosi,
Ik hoop dat we elkaar met z'n allen nog heel wat jaartjes mogen "ontmoeten" hier op de weblog.

Bedankt voor alles wat het mij tot nu toe gebracht heeft.

We hebben een hectische periode achter de rug.

Begin februari bestelden we nieuwe meubels en tja dan moet je toch ook de woonkamer opknappen. De oude meubels hadden we al weer heel wat jaartjes dus we waren wel aan wat compleet anders toe. De levertijd zou 8 tot 12 weken zijn, maar na 3 week werd duidelijk dat dat aanzienlijk korter werd. Dus het werd tijd om een planning te gaan maken en te gaan zorgen dat de oude meubels verkocht zouden worden. Aangezien manlief door zijn PDD-NOS en ADD veel moeite heeft met veranderingen, tijdsdruk en planning hebben we rooster gemaakt voor het klussen waarbij we ook rustmomenten hadden ingebouwd.

De  kasten zijn allemaal leeggehaald, ik heb een hoop troep weg gegooid , de muren zijn gesausd en voorzien van een compleet ander behangetje. Via Marktplaats hebben we alle kasten, salontafel, eethoek en stoelen kunnen verkopen. En toen was het wachten tot 10 april. Inmiddels zijn we 3 week verder en we zijn al aardig gewend aan ons nieuwe interieur. Ik ben er heel erg blij mee en krijg ook alleen maar complimenten.








Verder is onze dochter behoorlijk aan het puberen. Dit samen met haar gedragsstoornis (Gedragsstoornis niet anderszins omschreven, met ontzettend veel ODD kenmerken)  levert de laatste tijd soms heftige momenten binnen het gezin. Ze is vrij nadrukkelijk aanwezig in huis, is snel prikkelbaar, heeft moeite met gezag, kan zich niet concentreren, houdt weinig rekening met de omgeving, wil haar zin doordrijven en vraagt op een negatieve manier aandacht.

De combinatie met de beperking van vader (PDD-NOS/ADD en regelmatig depressief) is vrij moeilijk. Vader begrijpt zijn dochter niet en dochter begrijpt vader niet. Zoonlief (PDD-NOS/ADD) fietst er gelukkig redelijk tussendoor.
Mij kost het de laatste tijd weer erg veel energie, probeer het voor alle “partijen” zo rustig mogelijk te houden door veel  prikkels voor iedereen weg te nemen en ben steeds bezig om alle “brandjes” te blussen.

We hebben inmiddels (weer) hulp gezocht. Hebben een intake gehad en daaruit bleek dat onze complexe gezinssituatie meer nodig had dan een paar gesprekken. Ze stelden voor om IPG (Intensieve Psychiatrische Gezinsbegeleiding) in te gaan zetten. Hier hebben we mee ingestemd en we zijn op de wachtlijst geplaatst. Helaas is er een wachttijd van 4 tot 5 maand. Ter overbrugging hebben we nu een aantal individuele gesprekken gehad, maar ik zal blij zijn als de brief in de bus valt met de startdatum voor de begeleiding.

Op school gaat het helaas ook niet super. Ze heeft regelmatig aanvaringen met docenten en is erg ongemotiveerd. Nu het schooljaar ten einde loopt blijkt dit ook in de resultaten. Ze gaat dit jaar niet halen. Dat betekent dat we voor volgend schooljaar een andere school moeten zoeken. De huidige school biedt helaas maar 2 jaar VMBO-KB.

Verder ben ik nog herstellende van de kijkoperatie aan m’n knie. Ik ben inmiddels al wel een paar week aan het trainen bij de fysio en iedere week is het aftasten hoe ik reageer op de oefeningen. Tot nu toe gaat het zeer voorspoedig. Vandaag heb ik zelfs een behoorlijke afstand op de Koninginnebraderie bij ons in de plaats gelopen. De knie is nu wel wat gevoelig maar de stekende pijn zoals voor de operatie is gelukkig weg.  Morgen moet ik voor nacontrole naar de orthopeed. Tijdens de operatie had hij al aangegeven dat het goed zou zijn dat ik zou blijven trainen na het herstel. Ook in verband met mijn fibromyalgie is dit beter, dus de training bij de fysio is nu gericht op zowel herstel als de fibromyalgie.

Het afvallen gaat momenteel even wat minder door alle drukte en stress. Voorheen pakte ik in deze situatie een sigaret, maar sinds begin februari ben ik gestopt met roken en dat wil ik in ieder geval zo houden. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik vanaf begin volgende week weer ga proberen te lijnen. Op 16 mei moet ik weer naar de diëtiste…..ben benieuwd wat dan het resultaat is

:$

Verder gaan m’n ouders deze week verhuizen. Morgen gaan we de laatste kleine spullen vanuit het oude huis naar het nieuwe huis brengen en woensdagmorgen om 8 uur zullen de verhuizers de grote spullen over brengen en gaan zullen ze de 1e nacht in hun nieuwe huis doorbrengen. Heel spannend allemaal. Ze zijn er in 1973 komen wonen , ik heb er vanaf m’n 5e jaar gewoond en ben daarvanuit getrouwd.

Deze week is het ook meivakantie en we hebben a.s. woensdag een leuk uitje in het vooruitzicht. We gaan met z’n 4-tjes naar Carré naar een voorstelling Afijn van Bert Visscher. De kids bescheuren zich altijd helemaal om die man. Ik heb er ontzettend veel zin in en hoop dat we er een gezellig dagje van kunnen maken.



En gisteren kreeg ik een uitnodiging van mijn ouders. Voor de hulp de afgelopen periode willen ze me bedanken. En dus ga ik begin juni met m’n moeder naar de musical Wicked, pakken we een hotel en gaan we de volgende dag heerlijk relaxen in de sauna. Heerlijk, ben ik wel even aan toe !!

Lieve Loraine

Van harte gefeliciteerd met je 14e verjaardag.
We hopen er nog heel veel samen met jou te mogen vieren.



Dikke knuf

Pap, mam & Patrick



8 april 1998 was ik uitgeteld, maar ze bleef rustig zitten.
Ze lag in een stuit dus het werd sowieso een ziekenhuisbevalling.
De dagen gingen voorbij en ik had regelmatig controles maar waarschijnlijk zat ze nog fijn.
Dus werd besloten dat ik 21 april ingeleid zou worden als de bevalling niet spontaan zou beginnen.

's Ochtends om 8 uur moest ik me in het ziekenhuis melden en om 9 uur werd ik ingeleid. Rond 11 uur kwamen de weeën zo snel en begon ik persdrang te krijgen.
Volgens de zusters kon dit haast niet, maar om kwart voor 12 werd onze Loraine geboren. Het was een super snelle bevalling.

Vandaag alweer 14 jaar geleden!
Het is een pittige dame geworden, ze weet goed wat ze wil en ook wat ze niet wil en dat zorgt soms voor de nodige onrust in het gezin. Het afgelopen jaar was niet makkelijk voor haar en voor ons. Met de nodige hulp hopen we de komende tijd weer wat positiviteit terug te krijgen.

Vandaag maken we er een feestelijke dag van.
Straks eerst nog wat boodschappen en gebak halen.
Dan gebak op de manege brengen waar ze normaal op zaterdag altijd helpt.
En dan in de auto richting Divoza in Leek.
Ze wil graag een paar nieuwe paardrijlaarzen en jodphurs en wat andere spulletjes voor haar pony.

Vanavond krijgen we het huis vol met pubermeiden, dat zal een gezellige boel gaan worden.



Haar zelf feliciteren?
Ze heeft een eigen weblog ( http://loraine.borsatoweblog.nl )maar doet daar eigenlijk niets meer mee, maar misschien dat ze door wat felicitaties weer actief gaat worden.

Zondagochtend 25 maart 2012.

Gisteren was ik jarig en dit jaar hadden we even geen tijd voor visite.
We zijn de woonkamer aan het opknappen omdat we over ruim 2 week
onze nieuwe kasten en eethoek geleverd krijgen.
(3 wk eerder dan verwacht).

Dus de hele kamer op de kop en de hele dag bezig geweest.
Via Twitter/Facebook/Hyves wel de nodige felicitaties gehad
dus dat gaf wel een klein beetje het gevoel dat ik toch echt jarig was.

Ook had ik een leuke verjaardagskaart van en de Tifosi.



Maar de grootste verrassing kwam vanochtend.
Ik opende mijn mailbox en had een berichtje via m'n weblog
dat ik deze week gewoon bij Marco's favorieten sta.
Hoe lief en ontzettend bijzonder is dat ??





Dit geeft me blij gevoel na een week noodgedwongen thuis gezeten te hebben
en de nodige onrust hier thuis door het opknappen van de kamer.
Dit was net even datgene wat ik nodig had.

Dank je wel daarvoor Marco!
Het geeft me kracht om er de komende week weer met frisse moed tegenaan te gaan.


Ook de andere tifosies gefeliciteerd met dit bijzondere plekje.
Genieten jullie er net zo van als ik?



 

Vandaag mag ik mijn 44e verjaardag vieren.

Dit jaar niet het huis vol visite omdat we dit weekend de kamer moeten sausen aangezien onze nieuwe meubels een paar week eerder geleverd gaan worden.
En omdat ik net vorige week de kijkoperatie van de knie heb gehad en boodschappen doen en voorbereidingen treffen nog net even teveel is.

Wel komen m'n ouders 's avonds even, maar verder geen drukte.
Ach...ook wel 's lekker.


 

Na het lezen van Bianca haar log over de schitternde nieuwe layout vroeg ik haar welk programma zij gebruikte want ik wilde ook wel weer 's knutselen.

Heel lief van haar stuurde ze me een berichtje en wat bleek..... ik had het programma al een hele poos in huis liggen en zelfs op m'n laptop geïnstalleerd. Door tijdgebrek en concentratieproblemen was ik er nog nooit echt mee aan de slag gegaan. Maar nu door de tip van Bianca werd ik er weer aan herinnerd.

Omdat ik nu door de kijkoperatie aan m'n knie noodgedwongen op de bank zit/lig/hang heb ik alle tijd om te knutselen. Dus handleiding erbij en knutselen maar.....

Zelf ben ik wel tevreden over dit eerste ontwerp, maar ben natuurlijk ook benieuwd wat jullie er van vinden.

Gisteren (vrijdag 16 maart) mocht ik mij om 9.45 uur melden in het Martini Ziekenhuis in Groningen voor de kijkoperatie aan m'n rechterknie.

We waren mooi op tijd en mochten plaats nemen in de wachtkamer. Om kwart over 10 werden we opgehaald door de verpleegkundige. Eerst hadden we een gesprek en daarna bracht ze me naar de zaal waar ik kwam te liggen. Ik mocht direct naar het toilet om uit te plassen. Toen ik weer terug kwam vertelde ze me dat ik me direct operatieklaar mocht maken en in bed kon gaan liggen. Ik kreeg nog 2 paracetamols en  2 diclofenacs en werd vervolgens richting de operatiekamer gereden.

Alle handelingen om me operatieklaar te maken werden uitgevoerd en tegen 10 voor 11 werd ik de operatiekamer in gereden. Om 5 voor 11 kreeg ik de ruggenprik en toen trok heel langzaam het gevoel uit m'n benen weg. Voor ik het in de gaten had was de chirurg al bezig en kon ik live meekijken op een scherm. De chirurg gaf uitleg wat hij precies aan het doen was. Er was veel los kraakbeen en het kraakbeen zelf was erg ruw en dit heeft de chirurg met een aparaatje weer vlak gemaakt.  Het live meekijken was erg apart. Het rafelige kraakbeen leek net op zee-anemonen. Voor ik het wist was het weer achter de rug en waren de verpleegkundigen m'n been aan het inzwachten. Hahaha dat was wel lachen want toen ik keek hadden ze m'n been omhoog getild en dat voel je dus absoluut niet.




Ik werd weer terug gereden naar de uitslaapkamer en eenmaal daar kreeg ik het erg koud en lag te klappertanden in bed. Ik kreeg 2 extra warme dekens, een handdoek om m'n hoofd en wat extra zuurstof. Gelukkig kreeg ik het daarna snel weer warm en toen was het wachten tot ik het gevoel in m'n benen weer terug kreeg. Heel vreemd was dat want als je denkt ik wil m'n been nu bewegen lukt dat dus niet, want je hebt totaal geen controle over je benen. Tegen kwart over 1 kreeg ik weer het gevoel terug en kon ik rond half 2 m'n gezonde been weer optrekken. Voordat ik naar zaal terug ging moest de verpleegkundige eerst nog m'n blaas controleren. Daar zat dus te veel in en ik werd dus op een po geplaatst. Maar dat lukt me helaas niet op commando en dus moest er gecatheteriseerd worden. Daarna werd ik rond 2 uur terug naar zaal gereden en mocht ik eindelijk weer eten.

Om 3 uur kwam manlief weer terug en mocht ik me weer aankleden. Het enige wat ik nog moest doen was zelf plassen, Om half 4 lukte dat nog niet, dus nog maar een kop thee en 2 glazen water erin en om 4 uur lukte het gelukkig wel.

Rond 5 uur waren we weer thuis en kon ik heerlijk languit op de bank.
Omdat we geen zin hadden om te koken hebben we lekker een patatje gehaald.

Vannacht heb ik redelijk goed geslapen en weinig pijn gehad. Vanochtend ook weinig tot geen pijn maar vanmidag begon het toch wat te steken, dus nog maar een diclofenac erin.

De komende week moet ik rustig aan doen. Ik heb krukken in huis maar indien mogelijk mocht ik zonder krukken lopen. Dat gaat de ene keer wat beter dan de andere, sommige bewegingen zijn wat gevoelig. Na deze week kan ik me knie weer langzaam aan gaan belasten.

Tot nu toe valt het me heel erg mee. Wel ben ik het al een beetje zat om steeds met m'n been omhoog te zitten en het strakke drukverband om m'n been. Dat mag er maandag gelukkig af en kan ik m'n been hopelijk weer een beetje meer buigen.

De eerste week mag ik thuis werken en daarna is het afwachten hoe het gaat.